Eposi dhe historia shqiptare janë përcjellë kryesisht si histori burrash. Emrat e grave janë aty, por shpesh në një rresht të vetëm: një mbretëreshë, një burrneshë, një vajzë që zgjodhi qiellin para robërisë.
Ky cikël i nxjerr ato në qendër. Çdo këngë kap një çast të vetëm — vendimin, ose çmimin e tij. Teuta që nuk përkulet para Romës. Nora e Kelmendit që refuzon një perandori. Tringa, burrnesha e Grudës. Argjiro dhe fluturimi i fundit. Shotë Galica, që thotë «nuk jam burrë, jam grue».
Zëri i të gjithave është S1M0NE, mbi orkestrim kinematik dhe simfonik. Cikli vazhdon të rritet.
Një shënim për pamjet: Tringa dhe Shota kanë fotografitë e tyre të vërteta, sepse jetuan në kohën e aparatit fotografik. Teuta, Nora dhe Argjiro nuk kanë asnjë portret historik — ato që shihni janë portretizime nga S1M0NE, të shënuara si të tilla te secila.