Eposi i Kreshnikëve — i njohur edhe si Kângë Kreshnikësh — është cikli kryesor i gojëdhënave epike shqiptare. Janë histori për Mujin dhe Halilin e Jutbinës, për zanat e maleve, për krajlët përtej kufirit dhe për bajlozët që dalin nga deti. Bota e tyre është ajo e trimave kufitarë: besa, nderi, mbrojtja e tokës dhe e njerëzve.
Këto këngë nuk u shkruan kurrë nga autorë. Ato u përcollën gojë më gojë nga rapsodët, këngëtarë popullorë që i mësonin me vesh dhe i rindërtonin sa herë i këndonin, të shoqëruar nga lahuta — vegla me një tel të vetme, e punuar në dru e lëkurë, që i jep zërit atë tingull të ashpër dhe të gjatë. Në vitin 2025, arti i lodrimit, i këndimit dhe i punimit të lahutës u përfshi në listën e UNESCO-s për trashëgiminë kulturore jomateriale.
Mbledhja sistematike erdhi vonë. Në vitin 1937, dy françeskanë — Bernardin Palaj dhe Donat Kurti — botuan në Tiranë vëllimin «Kângë kreshnikësh dhe legenda», i dyti i serisë «Visaret e Kombit»: tridhjetë e katër këngë epike me rreth tetë mijë e dyqind vargje, të mbledhura te malësorët e Veriut. Pa atë punë në terren, një pjesë e mirë e këtij eposi sot nuk do të ekzistonte.
Ndikimi i tij te letërsia shqipe ishte i thellë. Gjergj Fishta (1871–1940), po françeskan, e ndërtoi kryeveprën e vet «Lahuta e Malcís» pikërisht mbi frymën dhe formën e këtyre këngëve — tridhjetë këngë dhe rreth shtatëmbëdhjetë mijë vargje, të botuara pjesë-pjesë nga viti 1905 deri më 1937, ku rishfaqen zanat dhe orët e eposit popullor. Kush lexon Fishtën, dëgjon lahutën pas tij.
Ky projekt i kthen ato histori në formë muzikore. Çdo episod ndërtohet mbi dy elemente: një dokumentar i shkurtër që tregon kush ishte heroi dhe pse ka rëndësi, dhe pastaj vetë kënga. Seriali është menduar në dhjetë episode, nga heroi i vetmuar te bota e plotë mitologjike, dhe mbyllet me pyetjen se çfarë na thonë sot Muji, Halili dhe Gjergj Elez Alia.